Met verbeterde optische telescopen kunnen astronomen verder in de ruimte kijken. Aanhangers van de big bang verwachten dat er een consistent patroon gevonden zal worden, zodanig dat er bij grotere roodverschuiving (en dus grotere afstanden) jongere sterrenstelsels zouden worden gevonden. Het blijkt dat de meeste sterrenstelsels met grote roodverschuiving inderdaad worden beheerst door blauwe sterren (dit is volgens huidige theorieën de kleur van sterren die nog niet zo lang branden als de rode sterren). Er is een opvallende ‘variatie in vormen’. Hoewel dit niet erg specifiek is, past het wel binnen de algemene verwachtingen van de oerknaltheorie. Het zou ook kunnen passen in een aantal kosmologische scenario’s van creationisten.

Er hoeft echter maar één zwarte zwaan te zijn om de bewering dat alle zwanen wit zijn te ontzenuwen. En er zijn feitelijk diverse sterrenstelsels in hetzelfde roodverschuiving gebied die niet blauw zijn maar rood. Vandaag heeft het ‘meest verbazingwekkende’ sterrenstelsel een schijnbare leeftijd van 3,5 miljard jaren, wat veel ‘te oud’ is voor een sterrenstelsel in een dergelijk verondersteld vroeg stadium (roodverschuiving 1,5) van het heelal. ^[1]

Het einde van de big bang?

Bovendien, bezorgt het verre heelal kopzorgen doordat het veel te veel ‘klonterig’ is voor het populaire big bang scenario. Ongeveer 10 jaar geleden waren astronomen uitgebreid bezig om het heelal 3-dimensionaal in kaart te brengen. Ze waren verbaasd dat het heelal ontzettend ‘klonterig’ was, met grote vlakken van sterrenstelsels (één genoemd de ‘Grote Muur’) afgewisseld met grote ‘leegten’. Zelfs toen werd al gezegd dat er te weinig tijd was voor een exploderende massa om zulke grote structuren te vormen.